[SF] 5.55 100212 .
posted on 11 Feb 2012 22:26 by starxx in FICฟิคนี้ไม่มียุนแจ ยูซู ไม่มีคู่อะไร แต่มันเป็นฟิคสนองความดราม่าของตัวเอง
เขียนไว้ตั้งแต่กลับมาจากสนามบินแล้วแหละ ตอนนี้ไม่ได้ดราม่าแล้ว
จิตใจดีขึ้นเยอะ เพราะกำลังใจจากทุกคน
แต่ร่างกาย คือตอนนี้ เดินเหมือนโดนรุมโทรมอ่ะ แบบหน้าขาป๊วดปวด
อย่างน้อยก็ฟันธงได้ละว่าไม่ท้องกับการ์ดคนไหนแน่นอน
ประจำเดือนเพิ่งมา กร๊ากกกกกกกกก (ยังจะฮา)
แต่ตอนนี้เราไม่ดราม่าแล้วแหละ แค่เอามาลงเฉยๆอ่ะ อุตส่าห์แต่ง
แบบ นะ ไม่อยากอ่านก็ไม่ว่า เพราะแม่งฟิคกูล้วนๆ ความรู้สึกนักเขียนล้วนๆ
ยังเรียกว่าฟิคได้เพราะเราแม่ง ตอนเขียนก็เว่อร์ๆอ่ะ ให้มันฟิคๆ
ถ้าอ่านแล้วร้องไห้รีบมาบอกในทวิตเลยนะ
ชอบอ่ะ *กูจิต*
อ่านแล้วจะยังไงก็ได้แต่อย่าเอาไปด่าลับหลัง เคป่ะ?
ถ้าจะด่าเมนชั่นมาเลย
เอ้า เริ่มได้ล่ะ
[SF] 5.55 100212
Author: -
Paring: -
Note: แต่งจากเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ใส่ความรู้สึกให้มันดูเวอร์ๆเฉยๆ แต่ย้ำอีกครั้งว่าตอนนี้ไม่ได้คิดจนดราม่าแล้วจริงๆ ฮ่า ตอนแต่งมันดราม่าอยู่อ่ะ ฮิฮิ อย่าถือสาเลยน๊า ปล. สั้นจริงไรจริง
.
.
.
อา...
.
.
.
เจ็บจังเลย
.
.
.
หัวใจ.. เจ็บจังเลย...
.
.
อยู่ในนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ ได้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนนี้มานานเท่าไหร่แล้ว ผู้ชายคนนี้ .. คนที่คอยมาตลอดชีวิต ทำไม ตอนนี้ถึงไม่ดีใจเลยนะ ที่ได้เห็น ที่ได้มองใกล้ๆ ที่อยู่กันแค่เอื้อมมือนี้
ฉันทำอะไรอยู่นะ ฉันเข้ามาได้ยังไงกัน..
ผู้คนมากมายเบียดเสียด ต่างคนต่างถือเครื่องมือสื่อสารของตัวเอง หลายคนดูมีความสุข .. ไม่สนว่าผู้ชายสองคนที่อยู่ตรงนั้น จะรู้สึกยังไง ไม่มีใครสนเลยหรอ.. ทำไมกันนะ ไม่มีใครรู้สึกผิดเลยหรอ
อ๊ะ.. เขาหยุดเดินแล้ว
ทุกอย่างจมเข้าสู่ความเงียบเมื่อร่างสูงหยุดก้าวเท้า สีหน้าว่างเปล่านั้นมองมาที่ฉัน เสี้ยววินาที
แต่เป็นเสี้ยววินาทีที่เจ็บปวดที่สุด ไม่มีแม้แต่ความผิดหวังเจือในสายตา มันว่างเปล่า และเยือกแข็งหัวใจของฉัน หนาวจนชา หนาวจนเจ็บ.. อยากจะหาย หายไปเหลือเกิน ได้โปรด พระเจ้า ..ทำให้ฉันคนนี้หายไปที
.
.
.
ในชีวิตนี้ ไม่เคยปรารถนาให้ชายที่รักมองเห็น ฉันขอแค่มองเห็นพวกเขา จากที่ไกลๆ จากด้านหลัง ขอแค่เห็นเขามีความสุข ถ้าพวกเขาจะมองไม่เห็นเรา ก็ไม่เป็นไร ไม่เคยถือโทษโกรธเลย
แต่ตอนนี้ ถ้าจะมองเห็นกัน ... ไม่ใช่ตอนนี้ได้ไหม ไม่ใช่ที่นี่ เวลานี้ ในสภาพแบบนี้
ความรู้สึกผิดที่เกาะกินหัวใจตั้งแต่มองเห็นเสี้ยวหน้าของชายคนนี้ในวินาทีแรก
.
.
.
มันเกินจะทนแล้ว
.
.
.
.
“ขอโทษ” ฉันตัดสินใจพูดออกไปท่ามกลางความเงียบ ท่ามกลางความสับสน .. ทุกคนต่างสับสน ฉันเองก็ด้วย
มันเงียบอยู่อีกครู่เดียว ก่อนขายาวๆนั้นเริ่มจะก้าวต่อ ทุกคนต่างก็เบียดกันเข้ามาอีก
อา.. หายใจลำบากจัง
ฉันรู้สึกว่าคนข้างๆนั้นล้มลง มือของฉันพยายามจะจับเขา ฉันพยายามใช้หลังดันฝูงคนที่จะเข้ามา ทำไมกันนะ พระเจ้า ทำไมถึงสร้างฉันมาให้อ่อนแอถึงขนาดนี้ ทำไมถึงให้ฉันเกิดมาอ่อนแอขนาดนี้ .. ฉันช่วยเธอไว้ไม่ได้
.
.
.
ฉันขอโทษ..
.
.
.
ฉันไม่สามารถฝืนได้อีกแล้ว ร่างของฉันถูกดันให้เดินต่อไป คนที่เดินตามมา เหยียบผู้หญิงคนนั้นที่นอนอยู่บนพื้น พวกเขาเหยียบ.. ฉันมองเห็นชายร่างใหญ่ตะโกน และพยายามจะเข้าไปช่วยผู้หญิงคนนั้น
ขอโทษที่ปล่อยให้โดนเหยียบ..
พวกเขาหยุดเดินอีกครั้ง มือเรียวกระชากแว่นกันแดดออก ก่อนจะเปล่งเสียงออกมา
“อย่าเบียดกัน!!!!!” เสียงนั้นก้องกังวาน เขาพูดมันออกมาด้วยความโมโหอย่างที่สุด แขนของเขายกขึ้นและกวาดไปมา เป็นท่าทีที่บอกให้หลีกทาง ทุกอย่างตกลงสู่ความเงียบอีกครั้ง..
โลกของฉัน .. อา.. ร่วงลงมาแล้ว
โลกทั้งใบพังทลายหมดแล้ว
ลมหายใจของฉัน.. ทำไมถึงแทบจะไม่รู้สึกเลยนะ
.
.
.
หัวใจ
ทำไม
เจ็บขนาดนี้
.
.
.
“พี่คะ ขอโทษ” ฉันเริ่มตะโกนอีกครั้ง คิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว สมองขาวโพลนไปหมด
“พี่คะ ขอโทษ”
ฉันขอโทษ ที่เข้ามาอยู่ตรงนี้
“พี่คะ ขอโทษนะ”
ขอโทษที่อ่อนแอ
“พี่คะ ขอโทษ” กลัวเหลือเกิน กลัวจะไม่รับคำขอโทษจากคนที่อ่อนแอคนนี้
.
.
ได้โปรด พระเจ้า..
หากเจอกันอีกครั้งหน้า ประทานรอยยิ้มของชายคนนี้ให้ฉันที
ถึงตอนนั้นคงรู้สึกว่าได้รับการปลดปล่อย ..ปลดปล่อยจากการจองจำของความรู้สึกผิดนี้
การจองจำที่โหดร้ายนี้ .. หนาว หนาวไปทั้งใจ หลับตาทุกครั้ง ภาพนั้นมันก็ยังหลอกหลอนฉัน ย้ำความจริงให้เจ็บ
อาจเป็นความสะใจของพระเจ้า ..ทุกครั้งที่เห็นภาพของเขา ใบหน้าของเขา เสียงของตัวเองก็ยังก้องดังว่า “พี่คะ ฉันขอโทษ”
.
.
หากมีอะไรที่ฉันจะขอ
ฉันขอเพียงรอยยิ้มของชายคนนี้ .. ให้ฉันอีกครั้ง ..จะได้ไหม
ขอโทษ..
จากหัวใจ .
.
.
.
ดราม่าป้ะล๊าาาาาาาาาาาาาา 55555555555555555
เอาน่ะๆๆ อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงบอกด้วย คนอ่ืานอย่าคิดมากตามเรานะ
ฟิคเรื่องแรกที่เอาลงอ่ะ ฮา 5555
ย้ำอีกล้านรอบว่าตอนนี้ดีขึ้นละ แต่ก็ยังงิดๆอยู่อ่ะนะ
เนอะ ถ้าใครไม่เจอไม่เข้าใจจริงอ่ะ คิคิคิคิ
ยังไงยุนโฮก็คงให้อภัยล่ะ แต่ยังไงก็จะรอวันที่ได้เห็นรอยยิ้มด้วยตัวเอง
หุหุุหุ
ไปละ บาย ทักได้ในทวิต :DDDDD
เขียนไว้ตั้งแต่กลับมาจากสนามบินแล้วแหละ ตอนนี้ไม่ได้ดราม่าแล้ว
จิตใจดีขึ้นเยอะ เพราะกำลังใจจากทุกคน
แต่ร่างกาย คือตอนนี้ เดินเหมือนโดนรุมโทรมอ่ะ แบบหน้าขาป๊วดปวด
อย่างน้อยก็ฟันธงได้ละว่าไม่ท้องกับการ์ดคนไหนแน่นอน
ประจำเดือนเพิ่งมา กร๊ากกกกกกกกก (ยังจะฮา)
แต่ตอนนี้เราไม่ดราม่าแล้วแหละ แค่เอามาลงเฉยๆอ่ะ อุตส่าห์แต่ง
แบบ นะ ไม่อยากอ่านก็ไม่ว่า เพราะแม่งฟิคกูล้วนๆ ความรู้สึกนักเขียนล้วนๆ
ยังเรียกว่าฟิคได้เพราะเราแม่ง ตอนเขียนก็เว่อร์ๆอ่ะ ให้มันฟิคๆ
ถ้าอ่านแล้วร้องไห้รีบมาบอกในทวิตเลยนะ
ชอบอ่ะ *กูจิต*
อ่านแล้วจะยังไงก็ได้แต่อย่าเอาไปด่าลับหลัง เคป่ะ?
ถ้าจะด่าเมนชั่นมาเลย
เอ้า เริ่มได้ล่ะ
[SF] 5.55 100212
Author: -
Paring: -
Note: แต่งจากเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ใส่ความรู้สึกให้มันดูเวอร์ๆเฉยๆ แต่ย้ำอีกครั้งว่าตอนนี้ไม่ได้คิดจนดราม่าแล้วจริงๆ ฮ่า ตอนแต่งมันดราม่าอยู่อ่ะ ฮิฮิ อย่าถือสาเลยน๊า ปล. สั้นจริงไรจริง
.
.
.
อา...
.
.
.
เจ็บจังเลย
.
.
.
หัวใจ.. เจ็บจังเลย...
.
.
อยู่ในนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ ได้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนนี้มานานเท่าไหร่แล้ว ผู้ชายคนนี้ .. คนที่คอยมาตลอดชีวิต ทำไม ตอนนี้ถึงไม่ดีใจเลยนะ ที่ได้เห็น ที่ได้มองใกล้ๆ ที่อยู่กันแค่เอื้อมมือนี้
ฉันทำอะไรอยู่นะ ฉันเข้ามาได้ยังไงกัน..
ผู้คนมากมายเบียดเสียด ต่างคนต่างถือเครื่องมือสื่อสารของตัวเอง หลายคนดูมีความสุข .. ไม่สนว่าผู้ชายสองคนที่อยู่ตรงนั้น จะรู้สึกยังไง ไม่มีใครสนเลยหรอ.. ทำไมกันนะ ไม่มีใครรู้สึกผิดเลยหรอ
อ๊ะ.. เขาหยุดเดินแล้ว
ทุกอย่างจมเข้าสู่ความเงียบเมื่อร่างสูงหยุดก้าวเท้า สีหน้าว่างเปล่านั้นมองมาที่ฉัน เสี้ยววินาที
แต่เป็นเสี้ยววินาทีที่เจ็บปวดที่สุด ไม่มีแม้แต่ความผิดหวังเจือในสายตา มันว่างเปล่า และเยือกแข็งหัวใจของฉัน หนาวจนชา หนาวจนเจ็บ.. อยากจะหาย หายไปเหลือเกิน ได้โปรด พระเจ้า ..ทำให้ฉันคนนี้หายไปที
.
.
.
ในชีวิตนี้ ไม่เคยปรารถนาให้ชายที่รักมองเห็น ฉันขอแค่มองเห็นพวกเขา จากที่ไกลๆ จากด้านหลัง ขอแค่เห็นเขามีความสุข ถ้าพวกเขาจะมองไม่เห็นเรา ก็ไม่เป็นไร ไม่เคยถือโทษโกรธเลย
แต่ตอนนี้ ถ้าจะมองเห็นกัน ... ไม่ใช่ตอนนี้ได้ไหม ไม่ใช่ที่นี่ เวลานี้ ในสภาพแบบนี้
ความรู้สึกผิดที่เกาะกินหัวใจตั้งแต่มองเห็นเสี้ยวหน้าของชายคนนี้ในวินาทีแรก
.
.
.
มันเกินจะทนแล้ว
.
.
.
.
“ขอโทษ” ฉันตัดสินใจพูดออกไปท่ามกลางความเงียบ ท่ามกลางความสับสน .. ทุกคนต่างสับสน ฉันเองก็ด้วย
มันเงียบอยู่อีกครู่เดียว ก่อนขายาวๆนั้นเริ่มจะก้าวต่อ ทุกคนต่างก็เบียดกันเข้ามาอีก
อา.. หายใจลำบากจัง
ฉันรู้สึกว่าคนข้างๆนั้นล้มลง มือของฉันพยายามจะจับเขา ฉันพยายามใช้หลังดันฝูงคนที่จะเข้ามา ทำไมกันนะ พระเจ้า ทำไมถึงสร้างฉันมาให้อ่อนแอถึงขนาดนี้ ทำไมถึงให้ฉันเกิดมาอ่อนแอขนาดนี้ .. ฉันช่วยเธอไว้ไม่ได้
.
.
.
ฉันขอโทษ..
.
.
.
ฉันไม่สามารถฝืนได้อีกแล้ว ร่างของฉันถูกดันให้เดินต่อไป คนที่เดินตามมา เหยียบผู้หญิงคนนั้นที่นอนอยู่บนพื้น พวกเขาเหยียบ.. ฉันมองเห็นชายร่างใหญ่ตะโกน และพยายามจะเข้าไปช่วยผู้หญิงคนนั้น
ขอโทษที่ปล่อยให้โดนเหยียบ..
พวกเขาหยุดเดินอีกครั้ง มือเรียวกระชากแว่นกันแดดออก ก่อนจะเปล่งเสียงออกมา
“อย่าเบียดกัน!!!!!” เสียงนั้นก้องกังวาน เขาพูดมันออกมาด้วยความโมโหอย่างที่สุด แขนของเขายกขึ้นและกวาดไปมา เป็นท่าทีที่บอกให้หลีกทาง ทุกอย่างตกลงสู่ความเงียบอีกครั้ง..
โลกของฉัน .. อา.. ร่วงลงมาแล้ว
โลกทั้งใบพังทลายหมดแล้ว
ลมหายใจของฉัน.. ทำไมถึงแทบจะไม่รู้สึกเลยนะ
.
.
.
หัวใจ
ทำไม
เจ็บขนาดนี้
.
.
.
“พี่คะ ขอโทษ” ฉันเริ่มตะโกนอีกครั้ง คิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว สมองขาวโพลนไปหมด
“พี่คะ ขอโทษ”
ฉันขอโทษ ที่เข้ามาอยู่ตรงนี้
“พี่คะ ขอโทษนะ”
ขอโทษที่อ่อนแอ
“พี่คะ ขอโทษ” กลัวเหลือเกิน กลัวจะไม่รับคำขอโทษจากคนที่อ่อนแอคนนี้
.
.
ได้โปรด พระเจ้า..
หากเจอกันอีกครั้งหน้า ประทานรอยยิ้มของชายคนนี้ให้ฉันที
ถึงตอนนั้นคงรู้สึกว่าได้รับการปลดปล่อย ..ปลดปล่อยจากการจองจำของความรู้สึกผิดนี้
การจองจำที่โหดร้ายนี้ .. หนาว หนาวไปทั้งใจ หลับตาทุกครั้ง ภาพนั้นมันก็ยังหลอกหลอนฉัน ย้ำความจริงให้เจ็บ
อาจเป็นความสะใจของพระเจ้า ..ทุกครั้งที่เห็นภาพของเขา ใบหน้าของเขา เสียงของตัวเองก็ยังก้องดังว่า “พี่คะ ฉันขอโทษ”
.
.
หากมีอะไรที่ฉันจะขอ
ฉันขอเพียงรอยยิ้มของชายคนนี้ .. ให้ฉันอีกครั้ง ..จะได้ไหม
ขอโทษ..
จากหัวใจ .
.
.
.
ดราม่าป้ะล๊าาาาาาาาาาาาาา 55555555555555555
เอาน่ะๆๆ อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงบอกด้วย คนอ่ืานอย่าคิดมากตามเรานะ
ฟิคเรื่องแรกที่เอาลงอ่ะ ฮา 5555
ย้ำอีกล้านรอบว่าตอนนี้ดีขึ้นละ แต่ก็ยังงิดๆอยู่อ่ะนะ
เนอะ ถ้าใครไม่เจอไม่เข้าใจจริงอ่ะ คิคิคิคิ
ยังไงยุนโฮก็คงให้อภัยล่ะ แต่ยังไงก็จะรอวันที่ได้เห็นรอยยิ้มด้วยตัวเอง
หุหุุหุ
ไปละ บาย ทักได้ในทวิต :DDDDD
